Over ons

Donor Detectives bestaat uit zes donormeisjes. Samen maken wij ons sterk voor de positie van donorkinderen in Nederland en België door hen te helpen in de zoektocht naar biologische familie en specifiek hun biologische vader. Ieder van ons heeft haar eigen verhaal en eigen zoektocht en samen streven wij naar openheid en gelijke rechten voor alle kinderen. Iedereen heeft namelijk recht op afstammingsinformatie. In Nederland werd de anonimiteit in 2004  al afgeschaft, maar kinderen die voor 2004 verwekt zijn, tasten – net zoals alle Belgische donorkinderen – in het duister. 

Wij zijn ook erg blij met de steun van familiedetective Els Leijs, emeritus hoogleraar adoptie René Hoksbergen en auteur en counselor/coach Maureen Davis; Zij vormen samen ons comité van aanbeveling.

Emi Stikkelman (NL)
Emi StikkelmanOp mijn derde vroeg ik aan mijn moeder “is mijn vader dood?”. Zij had de vraag zo jong niet verwacht maar is gelukkig altijd eerlijk geweest. Ik ben een donorkind, in 1983 verwekt bij Stichting Medisch Centrum voor Geboorteregeling in Leiden (inmiddels Medisch Centrum Kinderwens). Sinds die tijd heb ik altijd willen weten. Waar kom ik vandaan? Van wie zijn de ogen die naar me kijken in de spiegel? Waarom ben ik zoals ik ben? Wie is mijn vader en wat voor man is hij? En, ben ik alleen? Dat was ik niet, in 2010 vond ik via de Volkskrant mijn halfzusje Maartje. We zijn inmiddels onafscheidelijk. Onze vader was een anonieme donor en zou volgens alle instanties onvindbaar zijn en tevens niet gevonden willen worden. Uiteindelijk heb ik 17 jaar actief naar hem gezocht en in december 2016 heb ik hem door intensief DNA- en stamboomonderzoek eindelijk gevonden. Het is onbeschrijflijk wat dit voor ons betekent. Tegen ieders verwachting in is hij dolblij dat zijn dochters hem gevonden hebben. Ik heb rust en een nieuw hervonden basis die ik ieder ander donorkind gun. Daarom heb ik in 2016 Donor Detectives opgericht. Omdat DNA ertoe doet en elk kind recht heeft op afstammingsinformatie en de mogelijkheid tot het opbouwen van een band met biologische familie.

An Peeters

An Peeters (BE)
Ik groeide 25 jaar lang op in de veronderstelling dat mijn papa, mijn biologische vader was. Toen bleek dat dat dus niet zo was en ik in 1987 verwekt was via een anonieme donor (privépraktijk van dr. Becq in Halle). Ik moest mijn hele wereld en identiteit opnieuw vormgeven.  Een tijdje probeerde ik dit te doen door gewoon verder te leven, maar al gauw merkte ik dat de leegte die ik voelde (en zag in de spiegel) niet gevuld kon worden door het gegeven te negeren. Sinds een klein jaar ben ik actief op zoek via DNA-testen en stamboomonderzoek. Ik help graag waar ik kan en ben ervan overtuigd dat het essentieel is om de sleutel bij donorkinderen te leggen. Mijn persoonlijke zoektocht kan je ook via mijn eigen blog ook volgen.

Monique Aarts (NL)
DetectiveMoMijn wettige vader verdween uit mijn leven toen ik een peuter was . Ik heb hem altijd willen kennen en ging 20 jaar geleden naar hem op zoek. Dat leek zelfs voor een kind van 14 wel te doen, ik had tenslotte zijn naam. Echter, hij bleek niet mijn echte vader te zijn. Mijn moeder vertelde me dat mijn vader een anonieme zaaddonor was, en die waren helaas niet te achterhalen. Ik ben verwekt in Medisch Centrum Bijdorp te Barendrecht door wijlen Dr Karbaat.
Omdat ik zo’n sterk verlangen had om te weten wie hij was, heb ik over de jaren toch geprobeerd informatie te vinden over deze mysterieuze man. Tevergeefs. Het frustreerde me, dat iemand voor mij heel belangrijke persoonlijke informatie van me achterhield en niemand me kon helpen. Gelukkig ontstond het internet en ontwikkelden DNA-technieken zich in rap tempo. Inmiddels heb ik een aantal halfzussen gevonden en is het identificeren van onze biologische vader meer een principekwestie geworden. Ik ben nu compleet zonder deze man, maar iedereen heeft simpelweg het recht te weten van wie hij afstamt. Want wat niet weet deert. En ik wil graag anderen de helpende hand bieden in hun zoektocht die ikzelf zo lang heb gemist.


Steph Raeymaekers (BE)
Mijn naam is Steph en ik ben 1/3e van een drieling. Ondertussen weet ik al 13 jaar dat onze afkomst ergens anders ligt dan in het plaatje dat mijn ouders en fertiliteitsarts ons hebben willen doen geloven. Verwekt en geboren op Belgisch grondgebied, heb ik ook echt het vermoeden van Belgische makelij te zijn.

Steph Raeymaekers

Dr. Robert Schoysman was de man die mijn ouders aan kinderen hielp. De arts had een privépraktijk in het Brusselse waar hij zijn eigen spermabank vulde met het zaad van universiteitsstudenten die hij ronselde in de aula’s waar hij les gaf. Kinderen verwekken met het zaad van een ander deed hij al vanaf 1953. Hij ontving koppels uit binnen- en buitenland. Niet alleen was hij pionier in de uitbouw van de Belgische fertiliteitsindustrie, heel wat artsen leerden door hem de “knepen” van het vak.

Overtuigd dat elk kind het recht heeft om te weten waar het vandaan komt, zet ik me samen met anderen in om mogelijkheden te creëren zodat we (terug)vinden wat ons ooit onrechtmatig werd ontnomen: onze biologische familie. Uiteraard ben ik ook voor mezelf op zoek. Het verloop van mijn zoektocht kan je volgen via mijn blog.


Ester De Lau (NL)
Ester De LauIk ben Ester en ik weet vanaf mijn 28e dat ik donorkind ben (1972, dokter Leo Swaab, Amsterdam). Sinds 2011 sta ik bij Fiom in de DNA databank, omdat ik Emi en haar zus op TV had gezien en dacht dat ik ook wel een zusje wilde! Toen ik in 2016 nog niks gehoord had, ben ik actiever gaan zoeken. Ik heb de media gezocht en heb ik me ingeschreven bij ‘de grote drie’ (Ancestry, 23andme en Family Tree DNA), mijn ruwe data heb ik geupload bij Gedmatch. Ik heb ook mijn moeder getest. Mijn beste match was in eerste instantie een nicht van mijn moeder en het wachten was op een goeie match van vaders kant. Nou, die goeie match heb ik inmiddels want ik heb met behulp van Family Tree een zusje gevonden! Ik gun iedereen een zusje (of broertje, of je biovader), dus ik wil graag met mijn lieve donorvriendinnen, onze favoriete detective en jullie voor iedereen familie vinden! Je kan mijn persoonlijke verhaal volgen via mijn blog.

Eefje HabetsEefje Habets (NL)

Eigenlijk wist ik al toen ik heel klein was, dat mijn opvoedvader niet mijn vader kon zijn. Niet dat iemand me dat verteld had, maar ik voelde het. Ik moest vijftien worden voordat mijn moeder dat gevoel bevestigde. Mijn zus en ik bleken de kinderen van een anonieme donor. Ik ben verwekt in het Pieter Pauw Ziekenhuis in Wageningen. Het heeft me nog ongeveer vijftien jaar gekost om te durven voelen dat ik wil weten wie mijn vader is en ook om mijn angst mijn moeder met dit gevoel te kwetsen, opzij te zetten. De leugens die de basis vormen van mijn bestaan, maken me soms erg boos en verdrietig. Helaas weet ik dat je anderen niet kan dwingen je de waarheid te vertellen. Dat maakt wel dat ik extra gemotiveerd ben om zelf te zorgen dat we alle waarheden boven tafel krijgen. Die van mijn ontstaan en de geheimen in de levens van andere donorkinderen. Elk kind heeft tenslotte het recht om zijn afkomst te kennen.