Gevonden!

Een prachtzoektocht van A tot Z

Het begin van de zoektocht naar de donorvader van Ivo

Ongeveer een jaar geleden zag ik de oproep van Ester de Lau in het televisieprogramma Spoorloos. Toen dacht ik nog: ‘He, Ivo heeft ook een spleetje tussen zijn tanden, wie weet.’ De broers Ivo en Axel hadden een aantal jaar daarvoor van hun ouders gehoord dat ze verwekt zijn door een anonieme donor. Ik mailde Ester en samen stelden we vast dat het toch wel meeviel met de gelijkenis en dat het niet aannemelijk is dat de mannen in Amsterdam zijn verwekt.

Een tijdje later las ik in het nieuws dat Emi Stikkelman via Amerikaanse DNA-banken haar donorvader had gevonden. Ik hoorde van de oprichting van de ‘Donor Detectives’. Dit vond ik enorm inspirerend.

Zelf aan de slag

We bestelden DNA-kits bij FTDNA. Eind juli kwam als eerste de uitslag van Axel binnen; 68 centimorgans. Uhm en nu? Geen idee wat ik daarvan moest denken. Een week later kwam de uitslag van Ivo binnen. Al snel konden we de conclusie trekken dat Ivo en Axel niet dezelfde donorvader hebben.

Op 20 augustus 2017 ontving ik  een mail van FTDNA met het bericht: ‘ New relative found.’ Ik open de site, zie 1500 centimorgans en roep hysterisch tegen Ivo: ‘Je hebt een match met een halfzusje!!!’ Gauw bleek dat Nicole een aantal jaar geleden ook al gematcht was aan Sandra via het FIOM;  Ivo had er dus meteen nog een halfzusje bij. Nicole, Sandra en Ivo lijken niet echt op elkaar. Hoe zou hun donorvader er dan uit zien?

Speurwerk

Na het uploaden naar MyHeritage, bleek Ivo daar een match te hebben van 140 centimorgans, en dat is niet slecht had ik inmiddels begrepen.. Ik stuurde een berichtje naar, wat later bleek, de dochter van deze match. Zij had een stamboom gemaakt van haar familie en reageerde direct open en enthousiast. Ze had wel zin in een puzzel en wilde graag meedenken.

Samen met “de dochter van de 140 match” heb ik uren gespeurd op het internet naar namen, geboortedatums, grafstenen. Iedere keer hopende uiteindelijk een man te vinden met een geboortejaar ongeveer tussen 1930 en 1956, wonende te  Oosterbeek in de jaren 70 en 80. Want dankzij Nicole en Sandra wisten we inmiddels dat Ivo verwekt moest zijn in de kliniek aan de Utrechtseweg in Oosterbeek, gerund door dr. van Waalwijk van Doorn.

Ieder klein succes was een stimulans om door te gaan en ook ieder doodlopend pad was een reden om vol te houden. Door te uploaden naar Gedmatch kwam ik nog wat meer te weten.

Ik heb daarnaast vele berichtjes gestuurd naar allerlei mensen die me mogelijk informatie konden geven. Slechts één keer kreeg ik een negatieve reactie van een man die vond dat mijn aanpak niet deugde. De kans dat ik iemand zou vinden, op deze manier, was te verwaarlozen. Hij vroeg zich af of ik wel besefte dat ik mogelijk honderden nakomelingen na moest gaan. Om nog maar niet te spreken over alle emoties die ik zou losmaken bij mensen die onverwachts geconfronteerd zouden worden met dit gevoelige onderwerp. Ik heb deze meneer achteraf laten weten dat het toch gelukt is. Vele lieve mensen hebben met me mee gedacht en informatie gedeeld over hun familie.Voor zover ik weet heb ik niemand gechoqueerd met mijn vragen.

Vijf mogelijkheden

Één achternaam vormde de rode draad door mijn zoektocht. De achternaam van de oma van de donor, blijkt nu. Dat betekent dus dat de donor uiteindelijk niet die naam bleek te hebben. Want je krijgt in Nederland doorgaans de achternaam van je vader. Na veel speurwerk bleven er vijf lijnen over die ik uit wilde zoeken.

Een aantal namen ben ik gaan googlen in combinatie met Oosterbeek. Ik vond verschillende personen op Facebook en die heb ik ook berichtjes gestuurd. Van een van de ‘lijnen’ vond ik  een telefoonnummer.  Ik schreef het op, maar schoof het vervolgens ook weer opzij. Dat zou immers wel heel toevallig zijn. Maar ik besloot wel eerst ‘die lijn’ uit te zoeken. Toen ik op een avond gefrustreerd weer niets vond, pakte ik toch het telefoonnummer erbij. Mijn idee was, de persoon aan de andere kant van de lijn te vragen naar een stamboom.

Eén telefoongesprek

Ik krijg een meneer aan de telefoon die ik vertel dat ik mogelijk een beetje een aparte vraag heb: “Ik ben op zoek naar een man die mogelijk uw achternaam heeft en in de jaren 70 en 80 in Oosterbeek heeft gewoond.” De man aan de andere kant van de lijn antwoordt met: “Ja, dat ben ik’”. Het is alsof ik wakker schrik. Tegelijkertijd wordt het wat mistig in mijn hoofd. Ik denk bij mezelf: “Oke focus, wat is nu slim om te vragen?” Ik vraag hem naar zijn stamboom en leeftijd. De namen die hij noemt komen overeen met de stamboom die ik voor me heb. Uiteindelijk blijft er niet anders over dan hem maar gewoon te vragen of hij donor is geweest in de jaren 70 en 80.

Zijn antwoord: “Ja”.

 

Wie net als Lieke een ervaringsverhaal wil delen via onze blog, mag een mailtje sturen naar info@donordetectives.nl !

 

 

 

 

 

 

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *