Gevonden!

Jij maakt het verschil

Beste Frans,

Ik ken je niet, maar toch maak je al mijn hele leven het verschil.

Door jou had ik vroeger het gevoel dat er iets niet klopte. Ik begreep de woede van mijn moeder niet, …of eigenlijk begreep ik niet waarom ik niet net zo boos was op mijn vader als zij. Als hij mijn verjaardag weer eens vergat deed mij dat niets. Toen mijn moeder mij op mijn twaalfde vroeg om haar achternaam aan te nemen vond ik dat vanzelfsprekend. Zij betekende alles voor me; zij was mijn vader en moeder tegelijk.

Twee jaar later vertelde ze mij dat die man mijn vader helemaal niet was, dat zij mij bij een arts heeft besteld. Alles viel op zijn plaats. Tegelijkertijd voelde ik mij beroofd van een échte vader en van mijn vertrouwen in mijn intuïtie. Een ongeïnteresseerde vreemde werd vervangen door een concept. ‘Donor’ vond ik een vies woord. Nog meer dan daarvoor voelde ik mij anders dan anderen. Ik was ineens iemand met een geheim, gemis en schaamte. Toen realiseerde ik mij nog niet dat ik mij incompleet voelde. Wel deed ik veel om dit niet te hoeven voelen en om te compenseren voor mijn ‘anders zijn’.

Dat ik je wilde vinden was een gegeven. Ik kon intens naar iets verlangen, zonder precies te weten waarnaar. Mijn zoektocht stuitte al snel op een dood spoor. Mijn verlangen en alle emoties daaromheen stopte ik zorgvuldig in een doosje dat ik met spijt sloot en opborg.

Zoals je aan de wind kan merken dat het lente is, nog voordat er ook maar een knop aan de bomen te zien is, zo wist ik twintig jaar later ineens dat het tijd was om je te vinden. Ik verzamelde vruchteloos informatie bij de kliniek en was al zo ver dat ik jaarboeken wilde gaan doornemen in de hoop dat ik je zou herkennen. Ik schreef mij in voor alle DNA banken die ik kon vinden. Mijn moeder moedigde mij aan, enthousiast over deze nieuwe mogelijkheid. Mijn vrienden waren lief, maar leken zich geen van allen te beseffen wat het echt voor mij betekende om die doos met gevoelens weer open te doen in de wetenschap dat ik teleurgesteld zou gaan worden. Maar ik had niet met het idee kunnen leven dat ik niet alles geprobeerd had.

Na een vermoeide werkdag opende ik mijn e-mail. Oh grappig, 23andme uitslagen, misschien heb ik wel een neef in Afrika of zoiets.

“50% of your DNA matches: Frans is your father”

Frans, ik ken je nog niet echt, want ik heb je pas één keer ontmoet. Al weet ik al dat je net zo gevoelig bent als ik, dezelfde (schuine) humor hebt en ook alles zegt wat er in je opkomt. Het feit dat je bestaat heeft mijn hele leven gekleurd. Ik ben zo intens dankbaar dat ik je nu eindelijk mag leren kennen. Het is een wonder dat ik je gevonden heb, maar voor mij nog een groter wonder dat je zo belangstellend, lief en betrokken bent. Alleen al omdat ik weet wie je bent voel ik mij compleet.

Liefs Madelief

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *