Gevonden!

Mam, mag ik je voorstellen aan mijn vader?

Afgelopen zondag was de dag dat ik mijn biologische ouders aan elkaar heb voorgesteld. Mijn ouders kennen elkaar niet. Mijn biologische vader en moeder waren op 14 december 1983 beiden in Leiden bij de Stichting Medisch Centrum voor Geboorteregeling (SMCG) aan het Kort Rapenburg 1. Mijn moeder koos voor kunstmatige inseminatie met donorzaad (KID) en mijn donorvader had die ochtend gedoneerd en was daarmee de ‘donor van de dag’ zoals ze dat noemden in Leiden toendertijd. Mijn vader was de 5de inseminatie voor mijn moeder: raak. Negen maanden later werd ik geboren, zonder dat zij elkaar ooit gezien of gesproken hadden, zonder dat mijn moeder wist van wie ze zojuist een kind had gekregen.

Ik was gespannen voor de ontmoeting. De relatie met mijn moeder is altijd wat turbulent geweest en het leren kennen van mijn vader is eigenlijk pas net begonnen en gaat met vallen en opstaan. Het werd echter wel tijd, ik ben de link tussen beiden en vertel aan de één over de ander. Het werd tijd dat ze de persoon zouden ontmoeten met wie ze een kind hebben, met wie ze mij gemaakt hebben. Het liefste wat ik wilde van deze ontmoeting was een foto. Een foto samen met mijn vader en moeder. Iets dat altijd onmogelijk leek en nu zo binnen handbereik is. Een foto waarmee ik eindeloos het spelletje ‘wat heb ik van wie’ kan spelen. Een foto om te koesteren. Dit zijn de mensen uit wie ik ben voortgekomen. Van deze twee mensen heb ik uiterlijke kenmerken, karaktertrekken, leuke en irritante eigenschappen.

Tijdens de ontmoeting kijk ik van een afstandje naar ze, ze hebben gek genoeg wel iets van elkaar weg en ik sowieso van hen. Er worden grapjes gemaakt over de inseminaties en de interviews die ik gedurende mijn zoekende leven heb gegeven, waar mijn moeder soms aan meegewerkt heeft. Goedbedoelde grapjes, het lijkt zo gemoedelijk, zo normaal. Ik voel de tranen komen omdat ik me realiseer dat we wel veel delen maar een groot ding delen we niet, daarin ben ik alleen. De pijn, het gemis, de intense eenzaamheid als kind, dat is van mij. De strijd die ik geleverd heb met mijn zoektocht om deze twee mensen in een restaurant aan dezelfde tafel te krijgen en een foto te kunnen maken met mijn biologische ouders; het was mijn strijd. Het zou zo normaal moeten zijn om te weten wie je biologische ouders zijn, maar dat was het niet. Het was een bijna levenslange strijd waarvan ik de eenzame momenten nog levensecht kan voelen. Het samentrekken van mijn middenrif, het verkrampen, het intense verdriet. Hoe goed relaties en vrienden het ook bedoelen, je krijgt het eigenlijk niemand echt uitgelegd. Behalve de lieverds met wie ik Donor Detectives heb opgericht en andere donorkinderen binnen onze community, die hebben vaak maar een half woord nodig. Ook voor mijn vader en moeder is het lastig te begrijpen, al doen ze wel hun best. Ik zit hier aan tafel met twee mensen die 33 jaar geleden keuzes hebben gemaakt waar ik het niet mee eens ben, keuzes die mij het leven hebben gegeven en tegelijkertijd heftige gevolgen hebben gehad voor mijn leven en dat van mijn (potentiële) halfbroertjes en -zusjes. En er zit werkelijk geen kwaad in…Mijn moeder wilde een kindje maar haar partner was gesteriliseerd, toch vond ze een weg om dat voor elkaar te krijgen. Als het niet linksom gaat, dan rechtsom; net zoals ik mijn zaken regel. Mijn vader wilde helpen. Hij zag een mogelijkheid om anderen gelukkig te maken en twijfelde niet om daaraan bij te dragen; net zoals ik klaar sta voor de mensen om mij heen. Ik lijk op hen.

Ik hou van hen beiden én ik ben het niet met ze eens hoe ze mij gemaakt hebben, dat kan samengaan. Ik zal dus ook blijven investeren in een relatie met beiden én opkomen voor de rechten van donorkinderen in Nederland en België en hen helpen in de zoektocht naar de ontbrekende ouder. Iedereen heeft het recht te weten waar hij of zij vandaan komt. Ik gun ieder donorkind zo’n restaurant- en fotomoment. Omdat het rust geeft, de puzzel compleet maakt, het je recht is en omdat DNA ertoe doet.

Ondanks de pijn was het een warme ontmoeting en voor het eerst in mijn leven werd ik getroost met twee paar armen om me heen, die van mijn moeder én mijn vader.

4 thoughts on “Mam, mag ik je voorstellen aan mijn vader?”

  1. Wat heb je het prachtig beschreven! Hoewel ik niet kan voelen wat een donorkind voelt, heb je de complexiteit wel heel duidelijk kunnen maken.

  2. Prachtig mooi verhaal geschreven met alle emoties erin !!!!
    En met een heel mooi “einde”……of moet ik zeggen een ” begin” !!!!?????

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *