Gevonden!

Anoniem

“Wil je een stukje schrijven over je financiële donatie? We hebben meer sponsors nodig. Het mag anoniem.” zegt een van die zes fantastische doortastende Donor Detectives over de chat.

Anoniem …? “Die fout heb ik 30 jaar geleden gemaakt” zegt een indringend stemmetje vanuit mijn geweten. Zes jaar lang deed ik tweewekelijks mijn spermadonatie anoniem. In de overtuiging dat het voor een goede reden was: het helpen van ouders met een kinderwens. In de verwachting dat wat goed is voor kindlievende ouders ook goed is voor hun kind. En vertrouwend op een ethische donorsysteem van universitaire medische centra. Ja, ik dacht goed te doen.

Mijn logica van toen geldt niet meer. Eigenlijk toen al niet. Dat wist ik diep van binnen toen ik tijdens mijn laatste donatie tegen de dokter zei: “ik geef mijn anonimiteit graag op als er bij het kind fysieke of psychische noodzaak is en mij wilt leren kennen”. De dokter keek me verward aan en ik overhandigde mijn geschreven verklaring. Hij pakte de brief wel aan maar legde die naast zich neer. Met een klein gebaar schoof hij een groot belang van het donorkind terzijde. Anonimiteit was toen immers het toverwoord om genoeg donoren te werven.

Verschillende donorkinderen hebben me via DNA-databanken gevonden. Gelukkig? Dat weet ik niet. Relaties tussen donorkinderen en donoren zijn vaak beladen en complex. Belangrijker is dat ik vindbaar was en dat via allerlei databanken ook steeds beter ‘ben’. Voor mij een zaak van morele verantwoordelijkheid om er voor donorkinderen te zijn die dat nodig hebben. Voor een antwoord op de vaak levenslange knagende vraag van “wie ben ik en wie is hij???”

Nu zijn er de Donor Detectives. Een geweldig mooi team van zeer bevlogen donorkinderen. Zij zetten als goedgeaarde activisten het vermeende ethische donorsysteem (van voor 2004) op haar kop. Zes krachtige vrouwen zorgen dat andere donorkinderen hun donorvader vinden. Dit in plaats van dat donorvaders bepalen of ze vindbaar willen zijn. De Donor Detectives maken zich niet afhankelijk van wetgeving, een donorsysteem, morele waarden van toen of zichzelf verstoppende donoren. De Donor Detectives verdienen het om geholpen te worden .

Om de Donor Detectives en de donorkinderen te helpen, geef ik geld. Verspreid over zes jaar voor ieder kind dat uit mijn donatie ontstond een DNA-kit om zich bij de Family Tree DNA-databank te registreren. Niet om vindbaar te zijn, maar om te helpen vinden.

Erwin Bel, spermadonor 1990-1996

Wil jij net als Erwin onze stichting steunen? Hier lees je hoe dat kan!

1 thought on “Anoniem”

  1. Anonimiteit leidt vaak tot vragen en teleurstelling.
    Ik ben geen donorkind maar een kind van een sexuele relatie. Mijn biologische moeder ken ik en zegt getraumatiseerd te zijn door dr zwangerschap. De vader kende zij destijds wel maar hij is door haar traumatische periode vergeten. Oftewel hij blijft anoniem, en hij wil dit blijkbaar ook. Althans, hij wist dat ze zwanger was en als hij echt wil dan was hij al lang uit de anonimiteit. Geen Spoorloos of RTL die mijn verhaal wil ‘broadcasten’. Dankzij An haar succesvolle initiatief en openheid heb ik ook net mijn DNA opgestuurd naar de USA. Ik behoor tot een net iets andere ‘doelgroep’ maar we zijn allen zoekende. Vragen en teleurstelling proberen om te zetten in antwoorden en duidelijkheid of zelfs happiness. Hans Groningen

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *