Gevonden!

Brief aan mijn biologische vader

Beste biologische (donor)vader,

Ik begrijp dat ik je heb laten schrikken. En ik dacht nog wel dat ik het zo zorgvuldig aan had gepakt. Alles om het voor jou goed te doen. Dat deed ik ook voor mezelf, want als ik het goed zou doen voor jou, was de kans groter dat jij ervoor open zou staan mij te ontmoeten. Dat dacht ik tenminste. Maar nee.

Ik ben er zo dichtbij; te weten wie jij bent. Maar nu kom ik niet verder. Jij bent zó geschrokken omdat je dacht altijd anoniem te blijven, dat je niets over mij wilt weten. Ik ben jouw biologische kind en ik dacht dat ik mijn nieuwsgierigheid van jou had. Daarom verbaast het me zo dat je de deur hebt dichtgegooid. Is je angst groter dan je nieuwsgierigheid? En waar ben je dan precies bang voor? Dat wil ik graag weten, want ik denk dat ik de angst weg kan nemen.

Als je vrouw van niks weet, dan zal ik haar ook niets zeggen. Ik verwacht niet aan te schuiven met Kerst. Ik hoef geen verjaardagskado, deel van de erfenis of zakgeld met terugwerkende kracht. Ik ben vriendelijk en beleefd opgevoed. Mijn moeder zou nu waarschijnlijk voorstellen dat ik je met u aanspreek, maar dat gaat me te ver. Ik wil je vanuit gelijkwaardigheid kunnen ontmoeten. Ik ben namelijk geen kind meer, ik zoek geen papa. Wij delen DNA en ik wil graag weten welke stukjes DNA we delen. Ik wil je graag leren kennen om mezelf beter te begrijpen. Ik heb interesse in wie jij bent en ik kan me niet voorstellen dat jij dat andersom niet voelt.

Inmiddels zag je me waarschijnlijk bij Nieuwsuur. Oneerlijk vind ik het, dat jij mij nu al beter kent dan ik jou. Een maand geleden vond ik twee goede DNA-matches in MyHeritage. Een week later wist ik dat jij of één van je twee broers mijn vader moet zijn. En nu loop ik vast, omdat je zo geschrokken bent dat je familiedetective en bemiddelaar Els Leijs niet de kans wil geven om uit te leggen hoe we aan elkaar verwant zijn. Je hebt zelf de conclusie getrokken dat het bij onze verwantschap om een donorkind gaat. Ik had gehoopt dat Els je dat persoonlijk kon vertellen, om de eerste schok op te vangen.

Natuurlijk had ik het liefst zelf voor je deur gestaan. Diezelfde dag dat ik hoorde dat ik drie mogelijke vaders heb en zelf een sterk vermoeden voelde, wie van de drie het zou zijn. Maar dat deed ik niet. Ik wil jouw leven niet in de war schoppen. Ondertussen is het mijne al jaren in de war door een mysterie dat jij, dokter Loendersloot en mijn moeder opgezet en in stand gehouden hebben. Als je nu de angst voelt dat jouw leven overhoop gehaald wordt, kan je je dan ook voorstellen dat ik mijn chaos graag op orde wil krijgen? Dat ik de puzzel af wil maken zodat ik aan iets nieuws kan beginnen?

Jij kan me daarbij helpen. Jij hebt alle missende stukjes in handen. En hoe we die puzzel dan gaan leggen, daar zou ik me geen zorgen over maken. Daar zijn geen regels voor maar daar komen we toch samen wel uit?

Liefs van je biologische (donor)dochter,

Eefje

2 thoughts on “Brief aan mijn biologische vader”

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *