Gevonden!

Voor het eerst met jou

Zondag 18 juni 2017, het is Vaderdag in Nederland. Het is heerlijk weer en ik ben lekker een stuk aan het varen met de zon op mijn gezicht en de wind in mijn haren. Zonder jou, zoals elk jaar. Maar dit jaar is anders. Ik pak mijn telefoon, open whatsapp en tik je naam in. Dit kan gewoon, voor het eerst in mijn leven kan ik op elk willekeurig moment mijn telefoon pakken en je een bericht sturen. Ik kan voor het eerst in mijn leven mijn vader een bericht sturen op vaderdag. “Ha ‘vader’ het is vandaag vaderdag. Tussen haakjes omdat de term wat beladen is maar ik zie je wel echt als mijn vader, ongeacht wat iedereen daarvan vindt. Omdat het zo voelt. Ik heb elke vaderdag aan je gedacht maar dit is mijn eerste waarbij ik weet wie je bent. Dat voelt fijn, ik ben je dankbaar dat je me niet ontkent hebt, dat je voor me open staat en wilt werken aan onze relatie. Fijne vaderdag! ❤”. Ik leg mijn telefoon weg en staar naar de horizon. Een half jaar geleden zat ik nog als een terriër vastgebeten in mijn zoektocht, ik was zo dichtbij, ik moest en zou je vinden. Nu zijn we ruim zes maanden verder en is het rustig in mijn hart. Een nieuw pad begint, met vallen en opstaan alsof ik nog moet leren fietsen met je, maar het nieuwe pad ligt open.

*Ping* een bericht van mijn vader: “Ha lieve dochter, ik heb nog nooit eerder aan je  gedacht op deze dag maar nu kan ik het slecht laten. Ondanks de ‘bijwerkingen’ ben ik erg blij met je bruuske verschijning op mijn toneel van het leven. Ik had graag meegeboetseerd aan je persoonlijkheid maar dat werk is grotendeels gedaan en ik heb vnl te wennen aan het resultaat. Ik wens je een fyne dochterdag en verheug me je dinsdag weer live te zien.”

Bedankt W dat je alsnog een vader voor me wilt zijn, ookal weten we beiden nog niet zo goed hoe. We komen er wel uit, daar zijn we familie voor.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *