Zoektocht

It’s the first time, for me

Vanaf het moment dat mijn moeder me op mijn vijftiende vertelde dat ik nooit zou weten wie mijn vader is, omdat de man anoniem zijn sperma doneerde, heb ik geloofd dat ik hem inderdaad nooit zou vinden.

Aan het eind van mijn jaren als twintiger dacht ik steeds vaker aan wie deze man kon zijn en bedacht ik wie ik zou willen dat het was. Ik verbeeldde me dan dat het fijn was geweest als Herman van Veen me als kind had voorgelezen voor het slapen gaan, met zijn zachte stem. Maar op zoek ging ik niet. Ik was bang dat me inschrijven bij de DNA Databank van Fiom ervoor zou zorgen dat ik hem echt heel graag zou willen vinden. En dat vinden zou niet gebeuren, want daar geloofde ik niet in.

Als kind, toen mijn ouders nog speelden dat mijn wettelijk vader mijn biologische vader was, kon ik me niet voorstellen dat hij mijn vader was. Ik dacht dat alle vaders stom waren. Ik vond de mijne in ieder geval heel stom. Dat er leuke vaders rondliepen kon me niet voorstellen. Daar geloofde ik niet in.

In mijn puberteit ontdekte ik door nieuwe vriendinnen dat er wel heel leuke vaders bestaan. Vaders die grapjes maken en lief voor hun dochters zijn en soms ook boos op hen worden, omdat het hen interesseert wat hun dochter doet. Daar voelde ik regelmatig een liefdevolle jaloezie voor. Dat het zo fijn was dat mijn vriendinnen een lieve papa hadden, die ze ook af en toe stom vonden, maar dat mocht gewoon, want ze hielden toch van elkaar.

Ik werd dertig en besefte me dat een inschrijving bij Fiom er niet voor zou zorgen dat ik mijn vader meer of minder wilde vinden. Ik wilde het gewoon weten. Uit zelfbescherming had ik geprobeerd mijn verlangen te ontkennen. Omdat ik geen kans wilde laten lopen om mijn vader te leren kennen, schreef ik me in, maar ik geloofde niet dat ik ooit zou weten.

Nu zijn we drie jaar verder en heb ik via Fiom inderdaad, precies zoals verwacht, nog geen bericht gekregen dat ik gematcht ben met mijn vader. Ook niet met broers of zussen overigens. Ik richtte samen met vijf andere donormeisjes Donor Detectives op. Om anderen te helpen vinden, want voor mezelf geloofde ik er niet in. Ik schreef mezelf wel in de verschillende internationale databanken, je moet tenslotte het goede voorbeeld geven als oprichter. Maar erin geloven? Nee, dat deed ik niet.

Tot afgelopen dinsdag. Vanuit het niets heb ik ineens niet één, maar twee goede matches aan vaders kant. Voor het eerst voelde ik het geloof dat het ook mij kan gebeuren. En nu snap ik niet meer waarom ik dacht het er voor mij niet in zou zitten. Ik geloofde dat iedereen zijn vader zou vinden, behalve ik. Daar stelde ik me op in. En nu is alles anders. Ik ga mijn vader vinden en er is een grote kans dat het nog een leuke vader is ook. Daar geloof ik in.

9 thoughts on “It’s the first time, for me”

    1. Heel mooi Eefje. Net zoals Emi het zei “het gaat vast lukken” ik hoop het van harte en dat het jou ook geeft wat het mijn dochter heeft gebracht. Duidelijkheid en rust in jezelf en hopelijk een lieve biologische vader. Succes. Elise mama van Emi.

      1. Dankje Elise, wat een lief bericht! We zullen zien of mijn biologische vader net zo’n lieverd is als die van Emi, maar de duidelijkheid en de rust daar reken ik wel op 🙂

        Liefs,

        Eefje

  1. Wat ontzettend spannend Eefje, succes!
    Ook ik heb altijd gedacht dat het onmogelijk was mijn biologische vader te vinden. Vorig jaar hoorde ik pas van het fiom en heb me onmiddelijk ingeschreven. Met in het nieuws volop berichten van de donordetectives afgelopen week begin ik ook meer moed te krijgen. Maar ik merk ook hoeveel weggestopte emoties loskomen….

    1. Dankjewel Laura! Fijn dat je door onze verhalen weer moed krijgt! Daar delen we ze voor! En de emoties horen er bij, laat maar komen, het komt goed. Heb je je naast Fiom ook al ingeschreven in andere DNA-databanken?
      Liefs,
      Eefje

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *